Θυμος! Ενα πολυ μεγαλο κεφαλαιο, το οποιο δε χωραει βεβαια σε μια αναρτηση. Το σιγουρο ειναι οτι ειναι ενα συναισθημα που πρεπει να βγει μεσα απο το παιδι-οπως και ολα τα συναισθηματα, να εκτονωθει, να νιωσει οτι το αγαπανε ακομη κ τωρα που εκεινο νιωθει ετσι, για να επελθει η λυτρωση. Αν το συναισθημα του θυμου καταπιεστει, τα πραγματα στο μελλον θα ειναι χειροτερα. Θα ειναι σαν να βραζει κατι σε μια καλα κλεισμενη χυτρα, εως οτου γινει η εκρηξη.
Συνηθως στις εκρηξεις θυμου αντιδρουσα λιγο πολυ οπως ολοι..."πηγαινε λιγο στο δωματιο σου να ηρεμησεις", "τωρα γιατι φωναζεις δεν υπαρχει λογος" κλπ. Και μετα απορουσα γιατι τα πραγματα γινοταν χειροτερα.
Αισθανομαι τυχερη που γνωρισα δυο τρια ατομα στη ζωη μου που το ειχαν ψαξει πολυ το θεμα με τα παιδια και μου προτειναν καποια πραγματα ειτε βιβλια ειτε συμπεριφορες δικες μου. Το παιδι για να εκτονωσει μια κριση θυμου εχει αναγκη να νιωσει οτι το καταλαβαινουν και το αποδεχονται. Θελει να ακουσει οτι συνεχιζουμε και το αγαπαμε παρολο που εκεινη τη στιγμη η σχεση μας δοκιμαζεται, παρολο που φωναζει ή ισως μας χτυπαει. Μου ηρθε πολυ ξαφνικο οταν διαβασα οτι οταν το παιδι μας μας χτυπαει, αναζηταει ουσιαστικα τη σωματικη επαφη μαζι μας. Αγκαλιαστε το εκεινη την ωρα, πειτε του ποσο το αγαπατε και οτι ειναι προτιμοτερο να κανετε αγκαλιες παρα να χτυπατε. Αν δε δεχεται κατι τετοιο μπορουμε απλα να συμπαρασταθουμε στη θλιψη του δηλωνοντας οτι το καταλαβαινουμε και κατανοουμε ολα αυτα που αισθανεται.
Η οργη αν δεν εκδηλωθει μπορει να γυρισει ως φοβος. Το καταλαβα καλα μετα τη γεννηση του μικροτερου μου παιδιου. Νομιζα οτι ο μεγαλυτερος το ειχε παρει μια χαρα γιατι δεν εκδηλωνε κατι ασχημο. Ομως μεσα του προφανως το καταπιεζε. Και σε λιγο καιρο αρχισαν οι φοβιες. Τοσο που καποιες φορες δυσκολευοταν η καθημερινοτητα του. Δεν ηθελε να αισθανεται κακος με αυτα που ενιωθε, οποτε εφηυρε αλλους κακους, τους οποιους ομως φοβοταν. Μονο οταν αρχισε να ξεμπλοκαρεται το συναισθημα και αρχισε να το εκδηλωνει περασαν ως δια μαγειας οι φοβιες και σιγα σιγα αρχισε να βρισκει τον εαυτο του και να καταλαγιαζει.
Ας βοηθησουμε λοιπον τα μικρα μας να μαθουν να αποδεχονται τα συναισθηματα τους, να τα εκδηλωνουν, δειχνοντας τους κυριως αυτο να γινεται λεκτικα, και να μην τα φοβουνται. Ας τα αποδεχτουμε εμεις εκεινη τη στιγμη για να αππδεχονται και εκεινα τον εαυτο τους.
