Βιβλιοπρόταση-φοβίες

"Μαμά θέλω να κοιμηθώ με ανοιχτό το φως", "μπαμπά κάτι ακούστηκε...φοβάμαι" είναι κλασσικές φράσεις που ακουγόνται από τα μικρά παιδιά, εκεί γύρω στα 2,5 με 3. Ο φόβος σε αυτές τις ηλικίες αρχίζει και δίνει το παρόν. Υπάρχουν δύο κατηγοριες: οι φόβοι, που αφορούν γεγονοτα υπαρκτά, που μπορει να συμβούν (πχ φοβάμαι να πηδηξω απο ψηλά μήπως πέσω και χτυπησω ή φοβάμαι ένα άγριο σκυλί μηπως με δαγκώσει). Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία των παράλλογων φόβων ή αλλιως φοβιών. Άλλος φοβάται μην έρθει κάποιο τέρας στον ύπνο του, άλλος το σχολειο και ο γιος μου για παράδειγμα φοβαται ανάμεσα σε άλλα το θέατρο (!). 

Αφού το δουλέψαμε με διάφορες μεθόδους στο σπίτι, ανακάλυψα αυτά τα δύο βιβλία, που με πολυ άμεσο και όμορφο τρόπο εξηγούν στα παιδιά γιατί δε χρειάζεται να φοβούνται. Βρήκα εξαιρετική την προσέγγιση- ένας μπαμπάς μιλάει στο παιδάκι του, όπως θα μιλούσαμε όλοι εμείς, αλλά ενδιαφέροντα και τα επιχειρηματά του. Το μόνο κακό είναι ότι δεν κυκλοφορεί κάποιο για το θέατρο!

Δραστηριότητες για παιδιά 3-4 ετών

   Ως γνωστόν τα παιδιά βαριούνται εύκολα και δεν μπορούν να μείνουν πολλή ώρα συγκεντρωμένα σε μία δραστηριότητα. Και επειδή για μας τους γονεις είναι δυσκολο να ξοδεύουμε μία περιουσία για καινούρια παιχνίδια συνέχεια, έψαξα διάφορες εναλλακτικές και εντυπωσιάστηκα με το πόσες πολλες ιδέες μπορεί να βρει κανεις στο pinterest! Ακολουθούν κάποιες απο τις ιδέες που βρηκα ενδιαφέρουσες και όχι ιμόνο θα κρατήσουν τα πιτσιρίκια μας απασχολημένα και χαρούμενα αλλά θα έχουμε και εμείς τη χαρά της κατασκευής. Εξάλλου είναι και ανέξοδα!

Δεινόσαυροι που κολλάς πάνω pom pom

Αγώνες με μπίλιες

Αγώνες με pom pom σε τούνελ

Τερατακια με πλαστελίνη

Ιδού και το δικό μας τερατάκι!!

Πολλαπλή νοημοσύνη

    Με αφορμή μια ομιλία που εγινε στο σχολείο του μεγαλυτερου παιδιού μου, όπου εισηγήτρια ηταν η συγγραφέας του παραπάνω βιβλίου, ήρθαμε σε επαφή με τον όρο πολλαπλή νοημοσύνη.

   Ενώ λοιπόν όλοι έχουμε κολλήσει στην κλασσική έννοια της γλωσσικής και της λογικομαθηματικής νοημοσύνης, και στόχος μας είναι τα βλαστάρια μας να υπερέχουν σε αυτούς τους τομείς- αυτό εξάλλου το πρότυπο προωθεί κ το σχολείο- καλό νομίζω θα ήταν να σταθούμε λίγο και να αφουγκραστούμε μήπως τα πραγματικά ταλέντα των παιδιών μας βρίσκονται αλλού. Βασικός μας σκοπός φαντάζομαι είναι να αναθρέψουμε άτομα πραγματικά ευτυχισμένα, που ακολουθούν τις κλίσεις τους και όχι απλώς άριστους μαθητές.

Για να δώσω ένα παράδειγμα που έδωσε και η Ελένη Γαρυφαλλάκη στην ομιλία, θα αναφέρω ένα κοριτσάκι την Τζιλιαν, το οποίο 8 χρονών διεγνώσθη τη δεκαετία του 1930 με μαθησιακές δυσκολίες σε τόσο μεγάλο βαθμό που θα έπρεπε να παρακολουθήσει σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Η μητέρα της αποφάσισε να ζητήσει τη γνώμη ενός ψυχολόγου. Αφού ο ψυχολόγος μίλησε με την Τζιλιαν και τη μαμά της, ζήτησε ευγενικά από το κοριτσάκι να μιλήσει λίγο έξω από το γραφείο μόνο στη μαμά της. Πριν βγούνε όμως από το γραφείο άνοιξε το ραδιόφωνο. Όταν κοίταξαν κρυφά από ένα παράθυρο μέσα στο δωμάτιο που ήταν η Τζιλιαν, το κορίτσι άρχισε να κινείται σχεδόν αμέσως στο ρυθμό της μουσικής και η ευχαρίστηση στο πρόσωπό της ήταν φανερή! Ο ψυχολόγος γύρισε στην έκπληκτη μητέρα και της είπε "Βλέπεις η κόρη σου δε χρειάζεται ειδικό σχολείο. Είναι χορεύτρια. Στείλε τη σε μια σχολή χορού και όλα θα στρώσουν". Η ιστορία αφορα στην Τζιλιαν Λιν, χορογράφο που δημιούργησε μαζί με τον Άντριου Λόιντ Βέμπερ πολύ διάσημα μουσικοχορευτικά έργα όπως το "Cats" και το "Phantom of the Opera". Οι άνθρωποι όπως η Τζίλιαν για να σκεφτούν πρέπει να βρίσκονται σε κίνηση. Διαθέτουν κιναισθητική νοημοσύνη.

     Άλλα είδη νοημοσύνης είναι η νατουραλιστικη, η χωροταξική,η μουσική, η διαπροσωπικη και η ενδοπροσωπικη νοημοσύνη. Χρέος δικό μας αλλά και του σχολείου θα έπρεπε να ειναι, αντί να κολλάμε ευκολα ταμπελες του τεμπελάκου, του υπερκινητικού ή του ονειροπόλου, να ανακαλύψουμε τα κρυφά ταλέντα των παιδιών και να προσπαθούμε να τα βοηθήσουμε να βρούνε δρόμους για να τα εκφράσουν και να τα αναπτύξουν, ώστε να γίνουν πραγματικά δημιουργικά και ευτυχισμένα.

Ανατροφή χωρίς τιμωρίες

 

   Πριν γίνω μαμά δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι μια ανατροφή χωρίς τιμωρίες είναι ο καλύτερος τρόπος για να μεγαλώσεις ένα παιδί! Κι όμως έτσι το μικρό μας είναι ήρεμο και μαθαίνει και το ίδιο να λύνει τις διαφορές του με ειρηνικό τρόπο.

     Πολλές φορές οι γονείς αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους είναι μέσα στην ένταση, φωνάζει και χτυπιέται και την αμέσως επόμενη στιγμή που το μικρό τους θα "παραφερθεί" αρχίζουν να του φωνάζουν και οι ίδιοι, ίσως να "αρπάξει" και καμία για καλύτερη νουθεσία! Για να μην θεωρηθώ ότι το παίζω έξυπνη, έχω υπάρξει αρκετές φορές στη θεση του δύστυχου γονιού που χάνει την υπομονή του.
      Καλώς ή κακώς όμως το κάθε παιδί μεγαλώνει έχοντας τη μαμά και τον μπαμπά αρχικά ως πρότυπα. Ο,τι συμπεριφορά βλέπουν από εκείνους την υιοθετούν και τα ίδια. Εξάλλου δε νομίζω ότι κανένα παιδί που το τιμωρούν κάθεται να σκεφτεί αυτό που έκανε και να αποφασίσει ότι δεν ήταν σωστό (θυμηθείτε τους εαυτούς σας ως παιδιά). Το πιο πιθανό είναι να αισθανθεί απογοήτευση, μεγαλύτερο θυμό και νεύρα.
    Παραθέτω λοιπόν ένα άκρως χρήσιμο κατά τη γνώμη μου άρθρο για μια διαφορετική προσέγγιση χωρίς τιμωρίες. Σκοπός βέβαια είναι να βρούμε το ψυχικό σθένος να αλλάξουμε κοσμοθεωρία, ώστε αυτή η αντιμετώπιση να μη γίνει όποτε το θυμόμαστε αλλά αντίθετα να γίνει τρόπος ζωής. Τότε θα δούμε τους μικρούς μας "ταλιμπάν" να αλλάζουν, να ηρεμούν και να βρίσκουν και εκείνοι εναλλακτικούς τρόπους να λύσουν τις διαφορές τους.

Ανατροφή χωρίς τιμωρίες

    Όταν γέννησα τον πρώτο μου γιο, ήμουν εντελώς απληροφόρητη έως και άσχετη με θηλασμούς, διατροφή,ανατροφή ή ο,τι τέλος πάντων έχει να κάνει με παιδιά εν γένει. ξεκινώντας λοιπόν αυτό το μαγικό ταξίδι από το μηδέν, ανακάλυψα ότι μπορεί στην αρχή να μοιάζουν όλα βουνό, αλλά έχοντας δύο πράγματα στην κατοχή σου όλα γίνονται πιο εύκολα: θέληση και αγάπη.

    Τα δύο παραπάνω σε βοηθούν να ενημερώνεσαι και να αποφεύγεις λάθος συμβουλές που κάποιες φορές δεν τις προτείνουν απλώς-απεναντίας ίσως προσπαθήσουν και να τις επιβάλλουν. Αν λοιπόν δεν έχεις καμία γνώση πέφτεις στην παγίδα να τις ακολουθήσεις. παράδειγμα αυτού γιατρός που με κατηγόρησε ότι ο θηλασμός στο 6 μηνών μωρό μου έφταιγε για τον υπερθυρεοειδισμό και μου πρότεινε να το κόψω κατευθείαν! Αφού για λίγο αγχωθηκα με αυτά που άκουσα, άρχισα να μαζεύω πληροφορίες, πήγα και σε άλλον γιατρό και τελικά όλα καλά. Και ο θηλασμός συνεχίστηκε και ο θυρεοειδής επανήλθε στα φυσιολογικά του.

     Ξεκίνησα λοιπόν ανίδεη ως μαμά, άρχισα να θηλάζω πιστεύοντας (όπως άκουγα και γύρω μου) ότι θα κρατήσει το πολύ κανένα εξάμηνο και όμως με ενημέρωση και θέληση αντέξαμε περίπου 2,5 χρόνια.

     Βρέθηκα στα χαμένα όταν ο μικρούλης μου άρχισε τις σκανταλιές και τα νεύρα, και εκεί κάπου ανακάλυψα τη σημασία και σπουδαιότητα της λέξης ενσυναίσθηση.

     Τα βιβλία μου άρεσαν πάντα, αλλά δε φανταζόμουν πόση δύναμη έχουν στις ευαίσθητες παιδικές ψυχές.

     Θέλησα λοιπόν να ανοίξω αυτό το ιστολόγιο σαν ημερολόγιο δικό μου που θα αναρτώ ο,τι θεωρώ ενδιαφέρον και χρήσιμο αλλά και για όσους ασχολούνται με παιδιά και συμμερίζονται αυτό το ενδιαφέρον.

Καλή πλοήγηση!