Το αισθημα της ζηλιας ειναι απο εκεινα τα συναισθηματα που φωλιαζει μεσα μας και αν δεν προσπαθησουμε να το τιθασευσουμε, μεγαλωνει και μας κυριευει. Ποσο μαλλον τα μικρα παιδια που δεν εχουν ανακαλυψει ακομη τροπους να ελεγχουν τα συναισθηματα τους.
Οταν λοιπον κανει την εμφανιση του ενα βρεφος στο σπιτι, το πιο φυσιολογικο για το μεγαλο αδερφακι ειναι να αισθανθει ζηλια (εξαρταται βεβαια και απο την ηλικια. Συνηθως μετα τα 6 η ζηλια δεν ειναι τοσο εντονη). Εκεινο ως τωρα ειχε την αμεριστη προσοχη και των δυο γονιων και τωρα αυτο το μικρο πλασματακι παει να του παρει τη δοξα. Ουσιαστικα η ζηλια του μικρου παιδιου ειναι η εκδηλωση της αγαπης που εχει εκεινο προς τους γονεις του και του φοβου που νιωθει οτι χανει τη δικη τους αγαπη.
Ο ανταγωνισμος που νιωθει για το μωρο μπορει να εκδηλωθει με διαφορους τροπους. Ισως σε επιθετικοτητα προς το μωρο, ισως σε εμμεση επιθετικοτητα προς τους γονεις με τη μορφη ζημιων ή ακομη και σε αμεση χτυπωντας τους. Μπορει επισης καποια παιδια να παλλινδρομησουν σε προηγουμενες συμπεριφορες ή αναπτυξιακα σταδια οπως να αρχισουν ξανα τις νυχτερινες ενουρησεις, να ζητουν απο τους γονεις να τα ντυσουν ενω μπορουν μονα τους. Ο υπνος ακομα διαταρασσεται πολυ συχνα, γινεται ανησυχος, με εφιαλτες.
Αφου λοιπον το παιδι απο μονο του δεν εχει κατακτησει ακομα την ικανοτητα να ελεγχει τα συναισθηματα του, ειναι στο χερι των γονιων να το βοηθησουν και αυτο θα γινει με εναν τροπο: δηλωνοντας την αδιαπραγματευτη αγαπη τους προς εκεινο και διαβεβαιωνοντας το οτι τιποτα δεν εχει αλλαξει στα συναισθηματα τους με την ελευση του μωρου. Η αγαπη ειναι τοσο μεγαλη που χωραει ολα τα παιδια χωρις να μειωνεται.
Πολυ σημαντικο ειναι οταν το μεγαλο αδερφακι εχει μια εκδηλωση ζηλιας, να μην το μαλωσουμε γιατι αυτο στα ματια του επιβεβαιωνει κατευθειαν αυτο που φοβαται, οτι δηλαδη δεν το αγαπαμε. Τα παιδια συνδεουν τη συμπεριφορα μας με τα συναισθηματα και δεν μπορουν να κατανοησουν οτι ειναι δυνατο ενω το μαλωνεις να συνεχιζεις να το αγαπας.
Αν φερεται επιθετικα στο μωρο προσπαθουμε να προστατεψουμε το μωρο παιρνωντας το στα χερια μας και του δηλωνουμε οτι δε θα το αφησουμε να βλαψει το αδερφακι του. Επειτα μπορουμε να του πουμε κατι που δειχνει πως καταλαβαινουμε πως νιωθει οπως "καταλαβαινω οτι ειναι δυσκολο για σενα και μπορει αυτη τη στιγμη να μη συμπαθεις τον αδερφο σου. Δε θα ειναι ομως παντα ετσι".
Καλο ειναι να προσπαθησουμε να του δειξουμε με ηρεμο τροπο οτι σε καμια περιπτωση δεν ειναι κακο παιδι αλλα οτι οι πραξεις του δεν ειναι αποδεκτες. Μπορει και ειναι δικαιωμα του να μη συμπαθει τον αδερφο του ή και εμας εκεινη την περιοδο (δινοντας του αυτο το δικαιωμα, το ξαλαφρωνουμε απο τις τυψεις για αυτα που αισθανεται), αλλα δεν εχει δικαιωμα να χτυπαει και να κανει κακο σε κανεναν.
Αν θελει το αφηνουμε να μας βοηθαει σε καποια πραγματα με το μωρο, οπως να φερει την πανα ή καποιο ρουχαλακι χωρις ομως να το πιεσουμε να το κανει. Ενισχυουμε τις κοινες δραστηριοτητες και το κοινο παιχνιδι οσο αυτο ειναι δυνατο για να δυναμωσουμε το δεσιμο. Εγω πχ κανω το μωρο αεροπλανακι πανω στον αδερφο του ή του τραγουδαμε και του χορευουμε μαζι. Και οταν το μωρο του γελαει δεν ξεχναω να του υπενθυμιζω ποσο τον αγαπαει το μωρο.
Νομιζω οτι ακολουθωντας αυτα τα απλα βηματα που ουσιαστικα δεν ειναι τιποτα αλλο απο εκδηλωση της απεραντης αγαπης που εχουμε για τα παιδια μας, η ζηλια θα αρχισει σιγα σιγα να φθινει και ενας υπεροχος αδερφικος δεσμος θα δημιουργηθει. Το μονο που χρειαζεται ειναι υπομονη και σταθεροτητα στη συμπεριφορα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου