Το παιχνίδι κουκου τζα και το βιβλίο Σποτ

Σε ολα τα παιδια μικρής ηλικίας αρέσει το παιχνίδι κουκου τζα. Τα βοηθάει να αποκτήσουν την έννοια της μονιμότητας του αντικειμένου, οτι δηλαδή δεν εξαφανίζεται καθε πράγμα που φεύγει από το οπτικό μας πεδίο αλλά συνεχίζει να υπάρχει. Η έννοια της μονιμότητας εξυπηρετεί και αλλον έναν σκοπο. Όταν αρχίζει το άγχος αποχωρισμου βοηθάει το μωρο να γνωρίζει ότι η μαμά του δεν εξαφανίστηκε επειδή βγήκε από το δωμάτιο, θα επιστρέψει κοντά του σε λίγο. Κάποιες φορές βέβαια και αυτή η μικρή απουσία είναι οδυνηρή!
Ο Σποτ λοιπον, σταθερή αξία μέσα στο χρόνο, αγαπιέται από τα μικρά μας γιατί με τα παραθυράκια ανακάλυψης που έχει, προσφέρει ακριβώς αυτό το παιχνίδι κουκου τζα. Τον λάτρευε ο μεγαλύτερος, τώρα ήρθε η σειρά του μικρότερου. Διαβάζεται και...τρώγεται το ίδιο ευχάριστα!! 😄

#παιδικοβιβλιο #ilovebooks #booksforkids #picturebooks #youngreaders #greekmumreading #greekmum #cypriotmum #bookreview #βιβλιοπροτασεις #mommyreadtome #greekbookstagram

Θυμος! Ενα αποδεκτο συναισθημα

Θυμος! Ενα πολυ μεγαλο κεφαλαιο, το οποιο δε χωραει βεβαια σε μια αναρτηση. Το σιγουρο ειναι οτι ειναι ενα συναισθημα που πρεπει να βγει μεσα απο το παιδι-οπως και ολα τα συναισθηματα, να εκτονωθει, να νιωσει οτι το αγαπανε ακομη κ τωρα που εκεινο νιωθει ετσι, για να επελθει η λυτρωση. Αν το συναισθημα του θυμου καταπιεστει, τα πραγματα στο μελλον θα ειναι χειροτερα. Θα ειναι σαν να βραζει κατι σε μια καλα κλεισμενη χυτρα, εως οτου γινει η εκρηξη. 

Συνηθως στις εκρηξεις θυμου αντιδρουσα λιγο πολυ οπως ολοι..."πηγαινε λιγο στο δωματιο σου να ηρεμησεις", "τωρα γιατι φωναζεις δεν υπαρχει λογος" κλπ. Και μετα απορουσα γιατι τα πραγματα γινοταν χειροτερα. 

Αισθανομαι τυχερη που γνωρισα δυο τρια ατομα στη ζωη μου που το ειχαν ψαξει πολυ το θεμα με τα παιδια και μου προτειναν καποια πραγματα ειτε βιβλια ειτε συμπεριφορες δικες μου. Το παιδι για να εκτονωσει μια κριση θυμου εχει αναγκη να νιωσει οτι το καταλαβαινουν και το αποδεχονται. Θελει να ακουσει οτι συνεχιζουμε και το αγαπαμε παρολο που εκεινη τη στιγμη η σχεση μας δοκιμαζεται, παρολο που φωναζει ή ισως μας χτυπαει. Μου ηρθε πολυ ξαφνικο οταν διαβασα οτι οταν το παιδι μας μας χτυπαει, αναζηταει ουσιαστικα τη σωματικη επαφη μαζι μας. Αγκαλιαστε το εκεινη την ωρα, πειτε του ποσο το αγαπατε και οτι ειναι προτιμοτερο να κανετε αγκαλιες παρα να χτυπατε. Αν δε δεχεται κατι τετοιο μπορουμε απλα να συμπαρασταθουμε στη θλιψη του δηλωνοντας οτι το καταλαβαινουμε και κατανοουμε ολα αυτα που αισθανεται.

Η οργη αν δεν εκδηλωθει μπορει να γυρισει ως φοβος. Το καταλαβα καλα μετα τη γεννηση του μικροτερου μου παιδιου. Νομιζα οτι ο μεγαλυτερος το ειχε παρει μια χαρα γιατι δεν εκδηλωνε κατι ασχημο. Ομως μεσα του προφανως το καταπιεζε. Και σε λιγο καιρο αρχισαν οι φοβιες. Τοσο που καποιες φορες δυσκολευοταν η καθημερινοτητα του. Δεν ηθελε να αισθανεται κακος με αυτα που ενιωθε, οποτε εφηυρε αλλους κακους, τους οποιους ομως φοβοταν. Μονο οταν αρχισε να ξεμπλοκαρεται το συναισθημα και αρχισε να το εκδηλωνει περασαν ως δια μαγειας οι φοβιες και σιγα σιγα αρχισε να βρισκει τον εαυτο του και να καταλαγιαζει.

Ας βοηθησουμε λοιπον τα μικρα μας να μαθουν να αποδεχονται τα συναισθηματα τους, να τα εκδηλωνουν, δειχνοντας τους κυριως αυτο να γινεται λεκτικα, και να μην τα φοβουνται. Ας τα αποδεχτουμε εμεις εκεινη τη στιγμη για να αππδεχονται και εκεινα τον εαυτο τους.

Εκπαιδευση αποτελεσματικου γονεα (και οχι μονο)

Μετα απο προταση ατομου που ειχε γνωσεις ψυχολογιας του παιδιου και κινουμασταν στο ιδιο μηκος κυματος οσον αφορα αποψεις συμπεριφορας προς το παιδι, επεσε στα χερια μου το βιβλιο του Thomas Gordon "τα μυστικα του αποτελεσματικου γονεα". Ακομη δεν το εχω τελειωσει αλλα τα βασικα σημεια που πραγματευεται μου κινησαν την περιεργεια και πιστευω οτι ανοιγουν νεους οριζοντες στη σχεση γονεα-παιδιου.
Αρχικα να πω οτι το βιβλιο παρουσιαζει μια αλλαγη στη σταση των γονιων πιο δημοκρατικη, ετσι ωστε τα παιδια να γινονται πιο ηρεμα και σαφως πιο αυτονομα. Να μπορουν να σταθουν στα ποδια χωρις να μας εχουν αναγκη, αλλα ταυτοχρονα να αποδεχονται τον γονεα και να μην τον απορριπτουν.
Η εκπαιδευση του αποτελεσματικου γονεα (και δασκαλου) καταρχην απορριπτει τις κλασικες θεωριες, οτι δηλαδη ο πατερας και η μητερα πρεπει να εχουν κοινο μετωπο απεναντι στο παιδι. Και φυσικα ειναι αδικο και ανεφικτο κατι τετοιο. Αδικο γιατι αν οι γονεις ειναι μονιμως σε κοινη θεση απεναντι στο παιδι, εχουμε 2 παντα εναντιον ενος. Και ανεφικτο γιατι μιλαμε για 2 διαφορετικους ανθρωπους με διαφορετικα επιπεδα αποδοχης και ανοχης.
Εκτος τουτου καταρριπτεται και ο μυθος της συνεπειας και σταθεροτητας που πρεπει να εχουμε στην οικογενεια. Πως μπορει ενας πατερας η μια μητερα να εχουν παντα τα ιδια συναισθηματα και την ιδια συμπεριφορα απεναντι στο παιδι; Αλλες φορες ειναι κουρασμενοι ή αγχωμενοι και δεν ανεχονται πολλα, αλλες φορες ειναι χαρουμενοι και οι περισσοτερες συμπεριφορες του παιδιου γινονται ευκολα αππδεκτες.
Καποιες φορες ναι εχουμε αρνητικα συναισθηματα για το παιδι μας, οπως αλλωστε για ολα τα αγαπημενα μας προσωπα. Και αυτο ειναι απολυτα θεμιτο και φυσιολογικο. Δε χρειαζεται να αισθανομαστε τυψεις γι'αυτο, γιατι ειναι ανθρωπινο και το παιδι αυτο ακριβως εχει αναγκη για γονεα. Ενας ανθρωπο και οχι καποιον που προσπαθει να γινει ο Θεος!

Αδελφικη ζηλια

Το αισθημα της ζηλιας ειναι απο εκεινα τα συναισθηματα που φωλιαζει μεσα μας και αν δεν προσπαθησουμε να το τιθασευσουμε, μεγαλωνει και μας κυριευει. Ποσο μαλλον τα μικρα παιδια που δεν εχουν ανακαλυψει ακομη τροπους να ελεγχουν τα συναισθηματα τους.

Οταν λοιπον κανει την εμφανιση του ενα βρεφος στο σπιτι, το πιο φυσιολογικο για το μεγαλο αδερφακι ειναι να αισθανθει ζηλια (εξαρταται βεβαια και απο την ηλικια. Συνηθως μετα τα 6 η ζηλια δεν ειναι τοσο εντονη). Εκεινο ως τωρα ειχε την αμεριστη προσοχη και των δυο γονιων και τωρα αυτο το μικρο πλασματακι παει να του παρει τη δοξα. Ουσιαστικα η ζηλια του μικρου παιδιου ειναι η εκδηλωση της αγαπης που εχει εκεινο προς τους γονεις του και του φοβου που νιωθει οτι χανει τη δικη τους αγαπη.

Ο ανταγωνισμος που νιωθει για το μωρο μπορει να εκδηλωθει με διαφορους τροπους. Ισως σε επιθετικοτητα προς το μωρο, ισως σε εμμεση επιθετικοτητα προς τους γονεις με τη μορφη ζημιων ή ακομη και σε αμεση χτυπωντας τους. Μπορει επισης καποια παιδια να παλλινδρομησουν σε προηγουμενες συμπεριφορες ή αναπτυξιακα σταδια οπως να αρχισουν ξανα τις νυχτερινες ενουρησεις, να ζητουν απο τους γονεις να τα ντυσουν ενω μπορουν μονα τους. Ο υπνος ακομα διαταρασσεται πολυ συχνα, γινεται ανησυχος, με εφιαλτες.

Αφου λοιπον το παιδι απο μονο του δεν εχει κατακτησει ακομα την ικανοτητα να ελεγχει τα συναισθηματα του, ειναι στο χερι των γονιων να το βοηθησουν και αυτο θα γινει με εναν τροπο: δηλωνοντας την αδιαπραγματευτη αγαπη τους προς εκεινο και διαβεβαιωνοντας το οτι τιποτα δεν εχει αλλαξει στα συναισθηματα τους με την ελευση του μωρου. Η αγαπη ειναι τοσο μεγαλη που χωραει ολα τα παιδια χωρις να μειωνεται.

Πολυ σημαντικο ειναι οταν το μεγαλο αδερφακι εχει μια εκδηλωση ζηλιας, να μην το μαλωσουμε γιατι αυτο στα ματια του επιβεβαιωνει κατευθειαν αυτο που φοβαται, οτι δηλαδη δεν το αγαπαμε. Τα παιδια συνδεουν τη συμπεριφορα μας με τα συναισθηματα και δεν μπορουν να κατανοησουν οτι ειναι δυνατο ενω το μαλωνεις να συνεχιζεις να το αγαπας.

Αν φερεται επιθετικα στο μωρο προσπαθουμε να προστατεψουμε το μωρο παιρνωντας το στα χερια μας και του δηλωνουμε οτι δε θα το αφησουμε να βλαψει το αδερφακι του. Επειτα μπορουμε να του πουμε κατι που δειχνει πως καταλαβαινουμε πως νιωθει οπως "καταλαβαινω οτι ειναι δυσκολο για σενα και μπορει αυτη τη στιγμη να μη συμπαθεις τον αδερφο σου. Δε θα ειναι ομως παντα ετσι".

Καλο ειναι να προσπαθησουμε να του δειξουμε με ηρεμο τροπο οτι σε καμια περιπτωση δεν ειναι κακο παιδι αλλα οτι οι πραξεις του δεν ειναι αποδεκτες. Μπορει και ειναι δικαιωμα του να μη συμπαθει τον αδερφο του ή και εμας εκεινη την περιοδο (δινοντας του αυτο το δικαιωμα, το ξαλαφρωνουμε απο τις τυψεις για αυτα που αισθανεται), αλλα δεν εχει δικαιωμα να χτυπαει και να κανει κακο σε κανεναν.

Αν θελει το αφηνουμε να μας βοηθαει σε καποια πραγματα με το μωρο, οπως να φερει την πανα ή καποιο ρουχαλακι χωρις ομως να το πιεσουμε να το κανει. Ενισχυουμε τις κοινες δραστηριοτητες και το κοινο παιχνιδι οσο αυτο ειναι δυνατο για να δυναμωσουμε το δεσιμο. Εγω πχ κανω το μωρο αεροπλανακι πανω στον αδερφο του ή του τραγουδαμε και του χορευουμε μαζι. Και οταν το μωρο του γελαει δεν ξεχναω να του υπενθυμιζω ποσο τον αγαπαει το μωρο.

Νομιζω οτι ακολουθωντας αυτα τα απλα βηματα που ουσιαστικα δεν ειναι τιποτα αλλο απο εκδηλωση της απεραντης αγαπης που εχουμε για τα παιδια μας, η ζηλια θα αρχισει σιγα σιγα να φθινει και ενας υπεροχος αδερφικος δεσμος θα δημιουργηθει. Το μονο που χρειαζεται ειναι υπομονη και σταθεροτητα στη συμπεριφορα μας.

Βιβλιοπρόταση-φοβίες

"Μαμά θέλω να κοιμηθώ με ανοιχτό το φως", "μπαμπά κάτι ακούστηκε...φοβάμαι" είναι κλασσικές φράσεις που ακουγόνται από τα μικρά παιδιά, εκεί γύρω στα 2,5 με 3. Ο φόβος σε αυτές τις ηλικίες αρχίζει και δίνει το παρόν. Υπάρχουν δύο κατηγοριες: οι φόβοι, που αφορούν γεγονοτα υπαρκτά, που μπορει να συμβούν (πχ φοβάμαι να πηδηξω απο ψηλά μήπως πέσω και χτυπησω ή φοβάμαι ένα άγριο σκυλί μηπως με δαγκώσει). Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία των παράλλογων φόβων ή αλλιως φοβιών. Άλλος φοβάται μην έρθει κάποιο τέρας στον ύπνο του, άλλος το σχολειο και ο γιος μου για παράδειγμα φοβαται ανάμεσα σε άλλα το θέατρο (!). 

Αφού το δουλέψαμε με διάφορες μεθόδους στο σπίτι, ανακάλυψα αυτά τα δύο βιβλία, που με πολυ άμεσο και όμορφο τρόπο εξηγούν στα παιδιά γιατί δε χρειάζεται να φοβούνται. Βρήκα εξαιρετική την προσέγγιση- ένας μπαμπάς μιλάει στο παιδάκι του, όπως θα μιλούσαμε όλοι εμείς, αλλά ενδιαφέροντα και τα επιχειρηματά του. Το μόνο κακό είναι ότι δεν κυκλοφορεί κάποιο για το θέατρο!

Δραστηριότητες για παιδιά 3-4 ετών

   Ως γνωστόν τα παιδιά βαριούνται εύκολα και δεν μπορούν να μείνουν πολλή ώρα συγκεντρωμένα σε μία δραστηριότητα. Και επειδή για μας τους γονεις είναι δυσκολο να ξοδεύουμε μία περιουσία για καινούρια παιχνίδια συνέχεια, έψαξα διάφορες εναλλακτικές και εντυπωσιάστηκα με το πόσες πολλες ιδέες μπορεί να βρει κανεις στο pinterest! Ακολουθούν κάποιες απο τις ιδέες που βρηκα ενδιαφέρουσες και όχι ιμόνο θα κρατήσουν τα πιτσιρίκια μας απασχολημένα και χαρούμενα αλλά θα έχουμε και εμείς τη χαρά της κατασκευής. Εξάλλου είναι και ανέξοδα!

Δεινόσαυροι που κολλάς πάνω pom pom

Αγώνες με μπίλιες

Αγώνες με pom pom σε τούνελ

Τερατακια με πλαστελίνη

Ιδού και το δικό μας τερατάκι!!

Πολλαπλή νοημοσύνη

    Με αφορμή μια ομιλία που εγινε στο σχολείο του μεγαλυτερου παιδιού μου, όπου εισηγήτρια ηταν η συγγραφέας του παραπάνω βιβλίου, ήρθαμε σε επαφή με τον όρο πολλαπλή νοημοσύνη.

   Ενώ λοιπόν όλοι έχουμε κολλήσει στην κλασσική έννοια της γλωσσικής και της λογικομαθηματικής νοημοσύνης, και στόχος μας είναι τα βλαστάρια μας να υπερέχουν σε αυτούς τους τομείς- αυτό εξάλλου το πρότυπο προωθεί κ το σχολείο- καλό νομίζω θα ήταν να σταθούμε λίγο και να αφουγκραστούμε μήπως τα πραγματικά ταλέντα των παιδιών μας βρίσκονται αλλού. Βασικός μας σκοπός φαντάζομαι είναι να αναθρέψουμε άτομα πραγματικά ευτυχισμένα, που ακολουθούν τις κλίσεις τους και όχι απλώς άριστους μαθητές.

Για να δώσω ένα παράδειγμα που έδωσε και η Ελένη Γαρυφαλλάκη στην ομιλία, θα αναφέρω ένα κοριτσάκι την Τζιλιαν, το οποίο 8 χρονών διεγνώσθη τη δεκαετία του 1930 με μαθησιακές δυσκολίες σε τόσο μεγάλο βαθμό που θα έπρεπε να παρακολουθήσει σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Η μητέρα της αποφάσισε να ζητήσει τη γνώμη ενός ψυχολόγου. Αφού ο ψυχολόγος μίλησε με την Τζιλιαν και τη μαμά της, ζήτησε ευγενικά από το κοριτσάκι να μιλήσει λίγο έξω από το γραφείο μόνο στη μαμά της. Πριν βγούνε όμως από το γραφείο άνοιξε το ραδιόφωνο. Όταν κοίταξαν κρυφά από ένα παράθυρο μέσα στο δωμάτιο που ήταν η Τζιλιαν, το κορίτσι άρχισε να κινείται σχεδόν αμέσως στο ρυθμό της μουσικής και η ευχαρίστηση στο πρόσωπό της ήταν φανερή! Ο ψυχολόγος γύρισε στην έκπληκτη μητέρα και της είπε "Βλέπεις η κόρη σου δε χρειάζεται ειδικό σχολείο. Είναι χορεύτρια. Στείλε τη σε μια σχολή χορού και όλα θα στρώσουν". Η ιστορία αφορα στην Τζιλιαν Λιν, χορογράφο που δημιούργησε μαζί με τον Άντριου Λόιντ Βέμπερ πολύ διάσημα μουσικοχορευτικά έργα όπως το "Cats" και το "Phantom of the Opera". Οι άνθρωποι όπως η Τζίλιαν για να σκεφτούν πρέπει να βρίσκονται σε κίνηση. Διαθέτουν κιναισθητική νοημοσύνη.

     Άλλα είδη νοημοσύνης είναι η νατουραλιστικη, η χωροταξική,η μουσική, η διαπροσωπικη και η ενδοπροσωπικη νοημοσύνη. Χρέος δικό μας αλλά και του σχολείου θα έπρεπε να ειναι, αντί να κολλάμε ευκολα ταμπελες του τεμπελάκου, του υπερκινητικού ή του ονειροπόλου, να ανακαλύψουμε τα κρυφά ταλέντα των παιδιών και να προσπαθούμε να τα βοηθήσουμε να βρούνε δρόμους για να τα εκφράσουν και να τα αναπτύξουν, ώστε να γίνουν πραγματικά δημιουργικά και ευτυχισμένα.

Ανατροφή χωρίς τιμωρίες

 

   Πριν γίνω μαμά δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι μια ανατροφή χωρίς τιμωρίες είναι ο καλύτερος τρόπος για να μεγαλώσεις ένα παιδί! Κι όμως έτσι το μικρό μας είναι ήρεμο και μαθαίνει και το ίδιο να λύνει τις διαφορές του με ειρηνικό τρόπο.

     Πολλές φορές οι γονείς αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους είναι μέσα στην ένταση, φωνάζει και χτυπιέται και την αμέσως επόμενη στιγμή που το μικρό τους θα "παραφερθεί" αρχίζουν να του φωνάζουν και οι ίδιοι, ίσως να "αρπάξει" και καμία για καλύτερη νουθεσία! Για να μην θεωρηθώ ότι το παίζω έξυπνη, έχω υπάρξει αρκετές φορές στη θεση του δύστυχου γονιού που χάνει την υπομονή του.
      Καλώς ή κακώς όμως το κάθε παιδί μεγαλώνει έχοντας τη μαμά και τον μπαμπά αρχικά ως πρότυπα. Ο,τι συμπεριφορά βλέπουν από εκείνους την υιοθετούν και τα ίδια. Εξάλλου δε νομίζω ότι κανένα παιδί που το τιμωρούν κάθεται να σκεφτεί αυτό που έκανε και να αποφασίσει ότι δεν ήταν σωστό (θυμηθείτε τους εαυτούς σας ως παιδιά). Το πιο πιθανό είναι να αισθανθεί απογοήτευση, μεγαλύτερο θυμό και νεύρα.
    Παραθέτω λοιπόν ένα άκρως χρήσιμο κατά τη γνώμη μου άρθρο για μια διαφορετική προσέγγιση χωρίς τιμωρίες. Σκοπός βέβαια είναι να βρούμε το ψυχικό σθένος να αλλάξουμε κοσμοθεωρία, ώστε αυτή η αντιμετώπιση να μη γίνει όποτε το θυμόμαστε αλλά αντίθετα να γίνει τρόπος ζωής. Τότε θα δούμε τους μικρούς μας "ταλιμπάν" να αλλάζουν, να ηρεμούν και να βρίσκουν και εκείνοι εναλλακτικούς τρόπους να λύσουν τις διαφορές τους.

Ανατροφή χωρίς τιμωρίες

    Όταν γέννησα τον πρώτο μου γιο, ήμουν εντελώς απληροφόρητη έως και άσχετη με θηλασμούς, διατροφή,ανατροφή ή ο,τι τέλος πάντων έχει να κάνει με παιδιά εν γένει. ξεκινώντας λοιπόν αυτό το μαγικό ταξίδι από το μηδέν, ανακάλυψα ότι μπορεί στην αρχή να μοιάζουν όλα βουνό, αλλά έχοντας δύο πράγματα στην κατοχή σου όλα γίνονται πιο εύκολα: θέληση και αγάπη.

    Τα δύο παραπάνω σε βοηθούν να ενημερώνεσαι και να αποφεύγεις λάθος συμβουλές που κάποιες φορές δεν τις προτείνουν απλώς-απεναντίας ίσως προσπαθήσουν και να τις επιβάλλουν. Αν λοιπόν δεν έχεις καμία γνώση πέφτεις στην παγίδα να τις ακολουθήσεις. παράδειγμα αυτού γιατρός που με κατηγόρησε ότι ο θηλασμός στο 6 μηνών μωρό μου έφταιγε για τον υπερθυρεοειδισμό και μου πρότεινε να το κόψω κατευθείαν! Αφού για λίγο αγχωθηκα με αυτά που άκουσα, άρχισα να μαζεύω πληροφορίες, πήγα και σε άλλον γιατρό και τελικά όλα καλά. Και ο θηλασμός συνεχίστηκε και ο θυρεοειδής επανήλθε στα φυσιολογικά του.

     Ξεκίνησα λοιπόν ανίδεη ως μαμά, άρχισα να θηλάζω πιστεύοντας (όπως άκουγα και γύρω μου) ότι θα κρατήσει το πολύ κανένα εξάμηνο και όμως με ενημέρωση και θέληση αντέξαμε περίπου 2,5 χρόνια.

     Βρέθηκα στα χαμένα όταν ο μικρούλης μου άρχισε τις σκανταλιές και τα νεύρα, και εκεί κάπου ανακάλυψα τη σημασία και σπουδαιότητα της λέξης ενσυναίσθηση.

     Τα βιβλία μου άρεσαν πάντα, αλλά δε φανταζόμουν πόση δύναμη έχουν στις ευαίσθητες παιδικές ψυχές.

     Θέλησα λοιπόν να ανοίξω αυτό το ιστολόγιο σαν ημερολόγιο δικό μου που θα αναρτώ ο,τι θεωρώ ενδιαφέρον και χρήσιμο αλλά και για όσους ασχολούνται με παιδιά και συμμερίζονται αυτό το ενδιαφέρον.

Καλή πλοήγηση!